jump to navigation

THELOSTME: Ang Pagbabalik Pebrero 27, 2009

Posted by thelostme in kwEntOng tUkmoL, Lablayp na naman.., ok, serious na..., pA-EmO epEk!, teardrops.
Tags:
25 comments

           Often, we love someone that much that when they leave us, we find ourselves completely lost.

           Matagal akong nawala. Halos dalawang buwan na rin. Hindi ko kasi alam kung babalik pa ba ako dito o papabayaan ko na lang na malimutan ang blog na ito. Nabasag na naman kasi ako. “Nawala”. Ngunit tulad ng isang ama sa kanyang anak, hindi ko magagawa iyon. Kaya kahit may lamat pa ang aking puso, nagbalik ako.

           Lingid sa inyong kaalaman, hindi natuloy ang relasyon namin ni ampupu. Hindi ko na sasabihin kung bakit. Kaya hindi muna ako bumalik ay para kahit sa blog man lang ay masaya ang aura ko. In love. Ngunit mahirap lokohin ang sarili. Lalo na kung mahina ka.

            Sobra akong nasaktan. Pinili kong magmukmok sa kwarto at ilayo ang sarili ko sa ibang tao. Wala akong ginawa kundi isipin kung ano ba ang nagawa kong mali o ano ang kulang sa akin. Minsan naman ay natutulog na lang ako. Para hindi ko na maalala ang mga nangyari. Ngunit wala rin. Kahit gaano pa kahaba ang tulog ko, magigising din naman ako. Tuwing gabi naman ay hindi ako makatulog. Isa lang ang gagawin ko, sasalpakan ng headphone ang tenga ko at susubukang buuin ang kaibigan kong rubik’s. Ngunit hindi ko naman nabubuo. Dahil ilang saglit lang, hilam na sa luha ang mga mata ko.  Halos dalawang linggo ring ganun ang routine ko. Ngunit isang araw, umabot na sa sukdulan ang nararamdaman ko. Napagdiskitahan ko ang pader sa kwarto ko. Sinuntok. Ayon, nadislocate ang buto. Kaya’t gustuhin ko mang bumalik agad, hindi ko kaya.

          Kung papipiliin ako, mas gugustuhin ko pang pisikal na sakit ang maramdaman ko. Mas kaya ko pa ngang i-endure ang dislocated na buto kesa sa sugatang puso. Kahit mukha akong malakas sa panglabas na anyo, sa loob ay mahina ako. Ngunit napag-isip-isip ko, bakit ko nga ba sasayangin ang oras ko sa kalungkutan? Bakit ko uubusin ang luha ko sa taong wala na atang pakialam sa akin? At bakit ko babaliin ang mga buto ko kakasuntok sa pader kung wala naman itong halaga sa taong mahal ko? 

           Tapos na ko sa sitwasyon na ‘yan. Unti-unti na ring naghihilom ang mga sugat ko. Salamat na nga lang at may mga kaibigan ako. Sa loob at labas ng blogosphere.

           Salamat kay Geish, na nag-effort pang humanap ng qoute para lang patamaan ako na magmove on na. And for saying that I’m young, idealistic and charming. LOL. Nambola pa. Thanks, Geish. 😀

          Salamat din kay Unleashedphoenix, na nangungulit sa comment niya. LOL. Don’t worry, ibibigay ko rin ‘yon. Thank you dahil mabait kang bata. Good luck kay “K” 😀

           Salamat din kay Revsiopao, na naka tatlong comment na nagtatanong kung nasaan na ako. 😀

           Para sa’yo ampupu, mahal pa rin kita. Hangal man ako ngunit inaasahan ko pa ring magiging tayo. O kaya ay kahit kaibigan na lang.

           At para sa lahat, nandito na ang isa sa pinakagwapo sa mundo ng blogosphere! LOL

Advertisements

Mahal Na Kita… Anong Pakialam Nila?!.. Enero 1, 2009

Posted by thelostme in kwEntOng tUkmoL, Lablayp na naman.., nag-aadik, ok, serious na..., pampalipas oras, teardrops.
47 comments

Bagong taon, bagong buhay at bagong pag-ibig.

May bago na naman akong minamahal. May bago na naman akong kina-a-addict-an.  May bagong rason na naman ako para gumising nang nakangiti. May bago na namang aalalahanin at aalagaan. At baka may bagong dahilan na naman para umiyak ako tuwing gabi (huwag naman sana). Ikaw yon, ampupu ko.

Simula nang tawagan mo ko isang gabi, para ka nang libag na hindi mawala-wala sa sistema ko. Nain-love ata ako sa’yo dahil sa boses mo. At simula noon, hinintay ko na lagi ang mga tawag mo. Alam ko nakakahiya kasi ako ‘tong lalaki, ako pa ang tinatawagan pero anong magagawa ko? ganun talaga pag gwapo. lols. Minsan, tinatawagan  rin naman kita di ba? Nahihiya kasi ako sa’yo kaya minsan lang. Baka kasi busy ka. Pasensya ka na kung minsan, demanding ako ah? Gusto ko lang kasi na lagi kong alam na ok ka kaya gusto ko magtext ka.

Noong mga panahong tinawagan mo ko, crush na kita nun. Pero ang akala ko, hanggang crush lang ako. Pero nang nagtagal, unti-unti na pala kitang minamahal. At minsan nung nasabe mo sa akin na may gusto ka na rin  sa akin, hindi ko alam ang mararamdaman ko. Kinabahan ako na nag-alala na gustong tumalon sa tulay dahil sa sobrang tuwa. Buti na lang napigilan ko sarili ko. Ipapadama ko pa kasi sayo ang pagmamahal ko. Noong una, hindi kita maintindihan. May gusto ka sa akin pero ayaw mong maging tayo. Mali daw. Baka may boyfriend ka na. Haaaaay…

Hindi ko inaasahang mahuhulog pa ang loob ko maliban sa labidabs(gelpren) ko. Alam ko, mali ‘yon. Pero matuturuan ba natin ang puso? Matuturuan ba nating huwag na ‘tong tumibok? Matuturuan ba nating siya lang ang mahalin nito? Mahirap ang sitwasyong ganito. At alam ko, dapat kong ayusin ang problemang ‘to. Hindi pwedeng dalawa ang nasa buhay ko. Pero ‘wag kang mag-alala. Ikaw na ang pipiliin ko. Hindi na rin naman maganda ang takbo ng relasyon namin eh.

Haaaaay… mahal na kita talaga at gusto ko lagi kitang kasama.  Ang saaaaarrrrrrrraaapp maging in-love!!!! At ipagsisigawan ko pa sa buong mundo na MAHAL NA MAHAL KITA!!!!!!!!